Loslaten

Je kent ze wel, de borden en spandoeken, die ons toeroepen dat de scholen weer zijn begonnen. Jaren geleden gingen mijn kids in onze woonplaats naar school. Ze zijn inmiddels volwassen, dus zorg om schoolgaande kinderen heb ik (en ook mijn vrouw) niet meer. Althans als ik het vanuit mijn eigen kleine perspectief beschouw. Maar die zorg heb ik wel degelijk, of zou ik dagdagelijks wel moeten hebben. Teveel jonge mensen raken op lesachterstand door, al dan niet langdurig, verzuim als gevolg van een valpartij of erger een aanrijding. Of in het ergste geval hoeven ze helemaal niet meer naar school…

Doordat onze jeugd weer naar school gaat, verandert het straatbeeld ook weer. Van een relatieve rust naar chaos in de schoolspits. Racende vaders en (vaker) moeders die hun kroost in de schoolmcdonaldsdrive droppen, vervolgens vlug naar het werk. Getreuzel in huis, te laat naar bed dus nauwelijks uit bed te krijgen, tekenfilm nog even afkijken, kan de schoenen niet vinden, toch een andere jurk aan, oei de boterhammen (of zak chips) moet ik nog inpakken, heb geen zin….

Fietsende brugpiepers met een veel te zware rugzak en meisjes met een 14 kg zware mand met bloemetjskrans voor op het stuur. Drie, vier rijen dik. Kris kras gebruik makend van de weg, socializen, vakantieverhalen, verliefdheid, ruzie thuis, nieuwe veroveringen, nieuwe gamelevels behaald en de smartphone checken. Als je zo’n druk leven hebt, dan let je niet op het verkeer. Waarom zou je ook, gaat toch elke dag weer goed?

Veel middelbare scholieren, hebben in hun basisschooltijd nauwelijks gefietst, laat staan goed leren fietsen. Er is een groeiende groep kids die helemaal niet hebben leren fietsen. Pa en ma brengen hun kinderen liever met de auto naar school. Wel zo veilig, die achterbank. Al is het 200 meter, de auto wordt van stal gehaald, omdat ook de rit erna ons naar het werk moet brengen. Zeker als het regent. Het schrikbeeld van een kind onder de wielen van een auto is vaak te groot, om de kinderen niet zelfstandig aan het verkeer te laten deelnemen. Je zult het je nooit vergeven. Toch schuilt hierin een groot probleem. De kinderen doen immers geen enkele verkeerservaring op, totdat ze naar de middelbare school moeten. Dan moeten ze opeens wel op een fiets aan het verkeer deelnemen, en nog wel met een zware last (rugzak en pubertijd).

Ik kan mij nog goed herinneren hoe we onze kinderen hebben geleerd om met de fiets naar de 1,5 km verderop gelegen basisschool te gaan. En toen was de rotonde er nog niet. Ze moesten twee drukke straten oversteken. We hebben ze geleerd welke route het veiligste was en hoe ze het beste en veiligste die drukke wegen over konden steken, gewoon omdat we het zelf ook best eng vonden. In het begin hebben we meegefietst, en later hebben we er een eindje achteraan gefietst. En dan komt het, loslaten en ze vertrouwen geven dat ze dat best zelf aankunnen. Een moment of fame voor de kids.

En daarom die spandoeken. Gun alle kinderen hun moment of fame en geef ze de ruimte om naar school te gaan. Ben niet boos als ze even niet opletten of met trossen tegelijk fietsen. Gun hun die jeugd en gun ze om veilig weer thuis te komen. Ga gewoon tien minuten eerder van huis en laat je verkeersregelkennis even los.